Zondag avond, 7 februari 2010
De telefoon gaat.
Ik neem op en hoor dat het Ome Siem is uit Amsterdam.
Hij vraagt om pa.
Bijna gelijk zie ik aan pap’s gezicht dat het geen goed nieuws is.
Na een eeuwigheid (voor mijn gevoel) hangt pa op.
Ik was heel even boven om m’n tas in te pakken, ik zou een uurtje later met de trein naar Den Haag gaan. Als ik naar beneden loop staan m’n ouders te huilen bij de trap.. Ik wist het al, maar nu weet ik het zeker.. Het is wéér die verschrikkelijke ziekte..
Longkanker.. Ik barst in tranen uit, ben verschrikkelijk kwaad, voel me wéér zó machteloos.
Ik trap tegen de bank aan, smijt het e.e.a. op de grond.. Ik stort ergens neer in de kamer.
M’n maatje Bindi komt op me af. Normaal als ik op de grond ga zitten wil ze vechten.
Nu niet, de hond wist gewoon wat er aan de hand was.. echt heel bijzonder voor een pup van 8-9 maanden.
Nu moet ik voor de zoveelste keer weer m’n persoonlijke motivatie bijstellen.
Die 6e keer, hardlopend, die zal ik voor Ome Siem doen.
En ik weet heel zeker dat Opa Floor, en Opa Koos me helpen, dat hebben ze in 2008 al gedaan, dat hebben ze afgelopen maandag gedaan toen ik bijna in een gat van 10 meter viel.
En dat doen ze op 3 juni weer.
Dit jaar weet ik dat Siem’s vrouw, Tante Jos, voor mij uitrent, en me aanmoedigt, die 13 kilometer lang. Ik zal niet op geven.. NOOIT! (Tante Jos is al jaren geleden overleden)
Ik hoop dat Siem er nog is tegen de tijd dat ik die Alpe bestorm met al die andere Kanjers, en Kanjers in spe, en anders, ik wil er nog niet aan denken… dan staat’ie naast z’n broer, en duwt hij hard mee.
Ome Siem is dan wel 82, maar toch blijft t verdomme steeds weer een schop in je gezicht als je het K-nieuws krijgt.
Op 1 oktober 2003 is opa overleden.
Na de crematie hebben mama en Ome Siem telefoonnummers uit gewisseld, en sindsdien heeft deze held het gat tussen het verlies van opa, en nu, opgevuld.
En dat heeft’ie goed gedaan, heel goed zelfs.
Ik weet namelijk dat opa alles via hem mee heeft gemaakt in mijn/ons leven.
Opgeven is geen Optie
